Arab, Koń Czystej Krwi Arabskiej

Opis

Araby są uważane za najpiękniejsze konie świata, sprawdzają się w gonitwach i są bardzo popularne.
Ich niepowtarzalana budowa i wspaniały charakter są wynikiem długotrwałej selekcji. Arabowie nazwyją je keheilan, co znaczy "czysta krew od początku do końca". Wyróżniają się tym, że to jedna z najstarszych ras koni na świcie, która jest wolna od domieszek obcych krwi.
Pierwszy arab czystej krwi przybył do Wielkiej Brytanii w 1121 roku, kiedy to król Szkocji, Aleksander I, podarował do kościołowi św. Andrzeja. Popularność zykały jednak o wiele później, bo po roku 1650, kiedy to król Karol II wysłał swojego koniusznego do Levantu, by nabyć konie tej rasy.
Prawdopodobnie ojczyzną koni arabskich jest wyżyna Azji Środkowej, a nie Półwysep Arabski. Bardzo często używano arabów do ulepszenia poszczególnych ras, są one niemal wszechobecne. Widać je u Selle Français, hackneya, achał-tekińczyka, perszerona, kłusaka, koni amerykańskich, kuca jawajskiego i u koni pełnej krwi angielskiej.
Abraby doskonale nadają się do gonitw, pokazów, gdzie oceniana jest ich uroda, oraz w rajdach długodystansowych (80-100-160 km).
Mała, szczupła, krótka głowa o wklęsłym profilu jest osadzona na łabędziej i długiej szyi. Koń ma długie i strome łopatki. Zad ma wysoki i długi z wysoko osadzonym ogonem, noszonym z charakterystyczną odsadą, natomiast tłów jest wklęsły, krótki i dość mocny. Kończyny, które są harmonijnie zbudowane są długie i mocne. Kopyta dość małe i zaokrąglone. Skóra jest równie szlachetna jak cały arab. Jest delikatna do tego stopnia, że widać przebiegające naczynia krwionośne.
Akcja tego konia jest godna podziwu: swobodna, prosta, ale jednocześnie szybka. Galop araba cechuje się lekkością, szybkością i wytrwałością. Kłus jest równie lekki i sprawia wrażenie jakby koń unosił się w powietrzu. Za krótki jest natomiast stęp.
Opiekę nad hodowlą arabów nadzoruje WAHO, czyli World Arabian Horse Organisation.

Zachowanie i charakter

Posłuszny, lojalny, sprawny, odważny, bardzo szybko odzyskuje siły, wytrwały, mocny, zrównowazony, szlachetny, ruchliwy i mało wymagający. Ten wszechstronny koń jest również przyjazny dla innych koni i potrafią tworzyć zgodne i zżyte stado.

Popularność

Hodowane są na obszarach od Afryki Północnej przez Półwysep Arabski do Iranu. Pojawiają się też w innych rejonach świata, np. w Polsce, Francji, Anglii, Niemczech i USA.

Ciekawostki

Wyróżniamy trzy podstawowe typy koni arabskich: 1) Kuhailan - to typ najsilniejszy, o maści gniadej lub srokatogniadej. Dawniej używany jako koń bojowy lub użytkowy. Wyróżniał się też mocną szyją, stosunkowo duża głową, często bez wklęsłego profilu. 2) Saklavi - to typ konia najbardziej oddający powszechne wyobrażenia araba, najczęściej siwej maści. Używany był do pokazów, spacerów i jako koń dla dam. Cechuje go wielka dzielność i wytrwałość. Jego sylwetka jest szczupła, budowa lekka, głowa o charakterystycznej wklęsłości i wielkich dziurkach nosa. Od kuhailana drobniejszy, czasem niższy i słabszy. 3) Munighi - typ konia o maści kasztanowatej, który cechuje się wytrzymałością i szybkością na krótkich dystansach. Wyróżniają je też skośne łopatki, typowe długie kończyny, głowa dłuższa i węższa, o prostym profilu. Inne, mniej znane typy to: Hadban, Hamdan i O'Bajan.