Aegidienberger

Opis

Hodowlę tego kuca rozpoczął Walter Feldmann w końcu lat 70. Docelowo kuc ten miał łączyć zalety kuca islandzkiego z większą wysokością w kłębie i stosownym eksterierem. Po skrzyżowaniu Paso Peruano i kuców islandzkich pojawiła się w miarę jednolita populacja, która została nazwana Aegidienberger. Przy wybieraniu drugiej rasy nie wybrano Paso Fino, ponieważ gorzej znoszą one upały i zimno.
Mimo małego rozmiaru kuc aegidienbergera nadaje się również do jazdy rekreacyjnej dla osób wysokich.
Dobry koń rekreacyjny z wysoką akcją kończyn. Ma naturalne zdolności do inochodu i töltu, nie nadaje się natomiast do skoków przez przeszkody.
To kuc średniej wielkości o przyjazne w wyrazie głowie, która jest osadzona na prostej, krótkiej i silnej szyi. Kłąb jest mało wyraźny, grzbiet silny, a łopatki mocne i zazwyczaj strome. Zad nieznacznie ścięty i dobrze umięśniony. Kończyny są mocne i suche z dobrą postawą, zakończone niewielkimi szczotkami pęcinowymi i mocnymi kopytami. Cechuje je też bujny ogon i grzywa.

Po kucach islandzkich konie odziedziczyły inteligencję i twardość, a po Paso Peruano przydatność do użytkowania wierzchowego i elegancję.