Ałtajski Kuc

Opis

W kucu ałtajskim można znaleźć podobieństwo do koni kirgiskich, co zauważył Wrangel, twierdząc że wywodzą się właśnie od tej rasy, na której przywędrowali Kałmucy w XVII wieku. Do dziś ten kuc jest bardzo użyteczny w Rosji. Są one mało wymagające: nie wymagają dużej ilości pożywienia i dobrych warunków utrzymania, ponieważ są one przyzwyczajone do srogich zim i krótkiego okresu wegetacji. Mimo tego skromnego wyżywienia i śnieżnej zimy, mogą one na szlaku dźwigać nawet 150 kg. W Rosji trzyma się je w tabunach, półdziko. Podczas zimy wygrzebują sobie spod śniegu mchy i porosty.
Do tej pory zostały wyhodowane dwa typy ałtaja: pierwszy z nich jest mniejszy, lecz mocniejszy. Drugi jest z domieszką krwi koni wierzchowych i dlatego jest bardziej szlachetny, większy.
Kuc ałtajski mimo swej średniej wielkości jest elegancki, lecz zarazem mocny jak koń typu mongolskiego. Głowa dość ciężka, duża, z małymi oczami osadzona na prostej i krótkiej szyi. Kłąb słabo zaznaczony ze stromymi łopatkami. Grzbiet długi i mocny, a zad ścięty. Klatka piersiowa względnie głęboka i szeroka. Kończyny krótkie, silne i wytrzymałe, zakończone twardymi i zdrowymi kopytami z małymi szczotkami pęcinowymi.
Akcja w stępie jest wyśmienita, natomiast w szybszych chodach pozostawia wiele do życzenia. Rasę tę cechuje małe wymagania bytowe, wytrzymałość i pewność chodów. Dostarcza ona głównie koni jucznych.

Mają małe wymagania pod względem utrzymania i wyżywienia.