| Pochodzenie: | Szwajcaria |
| Masa: | 55 - 100 kg |
| Wzrost: | 70 - 90 (psy), 65 - 80 (suki) cm. |
| Umaszczenie: | białe w rude, pregowane łaty |
Pochodzenie rasy nie jest dokładnie znane, najbardziej prawdopodobną wydaje się hipoteza, iż Rzymianie przyprowadzili ze sobą w Alpy molosy, które w odmiennych warunkach klimatycznych i na skutek krzyżowania z rodzimymi rasami wytworzyły dwa typy psów: lżejszy, od którego pochodzą wszystkie szwajcarskie psy pasterskie, i cięższy, od którego wywodzi się m.in. bernardyn.
Rasa ta swoją nazwę wzięła od klasztoru kanoników regularnychna Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Został on założony w 980 r. przez św. Bernarda z Menthon. Dawne kroniki zaginęły lecz wiadomo, że mnisi wyhodowali w XVIII w. bernardyny na przewodników, aby odnajdywały i ratowały ludzi w górach. Pierwotnie bernardyn miał krótką sierść, jednak dzięki krzyżówce z Nowofundlandem powstała odmiana szorstkowłosa.
Bernardyny są łagodnymi, wiernymi i przyjacielskimi psami. Znane ze swojej lojalności, spokoju, tolerancji w stosunku do innych zwierząt oraz dzieci. Bardzo skore do zabawy, niezależnie od wieku. Wyróżniają się wysoką inteligencją, dobrze wychowane są bardzo posłuszne. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli - nierzadko stają w ich obronie, gdy grozi im jakiekolwiek niebezpieczeństwo.
Zdrowie i pielęgnacjaBernardyny należą do najcięższych psów na świecie, więc są szczególnie narażone na zwyrodnienia stawów. Dlatego też, nie należy zbyt forsownie ćwiczyć ze szczeniakami. Dieta powinna być odpowiednio zbilansowana, dobrana do wieku i kondycji psa. Bernardyny są podatne na skręt żołądka (choroba śmiertelna w skutkach) oraz problemy z uszami, oczami i ślinotokiem. Pielęgnacja psa o krótkiej sierści jest minimalna, natomiast osobniki długowłose należy 2-3 razy w tygodniu przeczesać i w razie potrzeby wykąpać.
PopularnośćBernardyn krótkowłosy jest rzadziej spotykaną odmianą w porównaniu do bernardyna długowłosego. W Polsce uznawany jest za rasę rzadką.