Amadyna Zebrowata

Opis

Amadyna zebrowata (Taeniopygia guttata) na wolności występuje w dwóch podgatunkach. Jeden z nich Taeniopygia guttata guttata żyje na Małych Wyspach Sundajskich i kilku innych mniejszych wyspach. Natomiast T.g. castanotis występuje na całym kontynencie australijskim z wyjątkiem krańca południowo-zachodniego, najbardziej na północ wysuniętej części Terytorium Północnego, półwyspu York, Wybrzeży Wiktorii i Nowej Południowej Walii. Tam dobrze się czuje na obszarach otwartych, suchych, porośniętych krzewami i pojedynczymi drzewami.
Samiec różni się ubarwieniem od samicy, która jest szara. W 1921 roku udało się wyhodować odmianę białą, a w latach następnych między innymi srebrną, marmurkowatą i czarnopierśną.
Samica składa 4-5 jaj i wysiaduje przez 11 dni. Młode fruwają już po niecałych 3 tygodniach, a w 2 miesiącu mają już dorosłe upierzenie. Amadyny zebrowate mogą być użyte jako przybrani rodzice dla innych gatunków astryldów. Ich głos brzmi jak dziecięca trąbka, a kończy się delikatnym, powtarzającym się "tet..tet". Ich właściwy śpiew trwa 1-2 sekund i jest on bardziej nosowy i chrapliwy.

Zachowanie i charakter

Jak inne astryldy.

Zdrowie i pielęgnacja

Jest odporna, ale też i bardzo ruchliwa, dlatego odpowiedniejsza jest dla niej woliera, niż klatka. Potrzebuje dużo słońca i stałego dostępu do świerzej wody do picia i kąpieli. Żywi się prosem, włośnicą, kanarem. Oprócz tego mieszanką jajeczną, gwiazdnicą i zieleniną, a do tego, bardziej jako przysmak, można podawać larwę mocznika, biszkopty i namoczone w mleku pszenne pieczywo. Nie wolno zapominać o podawaniu witamin i wystarczającej ilości wapnia.

Popularność

Jest najczęściej hodowana i najtańsza ze wszystkich astryldów.